Mijn eerste en meteen ook laatste rijles was ruim 16 jaar geleden.
Ik was toen klein, het paard groot en tot overmaat van ramp had ik ook nog eens hoogtevrees…
Dus toen ik, na wat licht verzet van het paard, om de nek hing van dit edele dier besloot ik een andere hobby te zoeken zoals schelpen verzamelen...

Inmiddels zijn we dus 16 jaar verder en blijkt mijn schelpen verzameling tegenwoordig voor de helft strafbaar te zijn, dankzij het langzaam uitsterven van diersoorten, mede veroorzaakt door vervuiling, overbevissing en een handjevol fanatieke schelpenverzamelaars.

Door stom toeval kwam ik weer op de manege waar het allemaal begon. De paarden waren nog steeds groot, maar met mijn lichaamslengte van één meter negenentachtig kon ik er in ieder geval over de dieren heen kijken.

Kortom: de eerstvolgende vrijdag had ik na 16 jaar mijn tweede eerste les….

Gelukkig heb ik een vader die een ervaren ruiter is, wat inhoud dat ik de nodige spullen kon lenen.
Handig want ik was nog niet echt overtuigd van mijn kunnen en dan is zonde van je geld om meteen alles aan te schaffen.

Hoewel je met een strakke zwarte rijbroek en laarzen mooi in je vrije tijd Zorro kunt spelen.

Ook was ik bang dat ik emotioneel zou worden op het moment dat ik weer in het zadel zat, dit had te maken dat zestien jaar geleden mijn ouders de lessen betaalden en nu moest ik het allemaal zelf ophoesten.
Wat extra kostbaar was omdat ik besloot privé lessen te nemen, omdat ik dacht, dat indien ik wederom om de nek van een paard zou hangen, het extra pijnlijk zou zijn als er een groepje omheen staat. Het beeld van ruiters hoog ten paard die allemaal naar je wijzen en hardop zouden uitlachen plaagde mij.
De opluchting was dan ook groot toen ik in de binnenrijbaan stond (soort enorme zandbak) en ik zag dat men vanuit de kantine een keurig overzicht had en dus iedereen aan de bar kon meegenieten van mijn eerste capriolen. Aargh!!