Ja! Ik heb een ruitermaatje!

Wat het paardrijden weer een stukje goedkoper maakt én goed uitkomt omdat ik nu twee keer per week rijd. Één keer privé lessen met zijn tweeen en één keer les in een groepje. Netto ben ik ongeveer net zoveel kwijt als privé les in mijn eentje.
Maar het is ook leuker om met een tweeen te rijden.

(Bedenk mij nu dat ze wellicht dit ook leest en dan alleen een financieel verhaal ziet.. ..nee hoor Lijntje! ik vind het héél gezellig zo saampjes. ..en ik heb nu ook een BOB alleen dat weet ze zelf nog niet.. )
Update> Inmiddels is ze er zelf achter gekomen en trapt ze er ook niet meer in… baal…

Wat wel jammer is (maar ook weer een uitdaging) is dat mijn vertrouwde paard kreupel is en daarom zit ik op een ander paard. Een merrie die de wat meer ervaren ruiter gewend is.
Bij een paard is het grappige dat door de draai van lichaam en de druk van je been het paard daar naar toe loopt waar je naar kijkt. Een manege paard is vaak wat vergeeflijk, al merk ik wel dat naar mate mijn ervaring toeneemt het paard ook beter reageert.

De voornaamste reden waarom je zo goed kunt ontspannen is: "Denk je aan je werk, dan donder je van het paard af." Kortom je moet wel!
Zo is de maandag op mijn werk is altijd een extreem drukke dag. Vandaar dat ik ook op maandag lessen neem, zodat ik lekker ontspannen de rest van week in kan. De vrijdag is natuurlijk als afsluiter van de werkwerk. ..en ach.. ..de kantine help daar ook een beetje bij.

Het is leuk om samen met mensen of alleen te rijden, maar je rijdt altijd zelf. Natuurlijk helpt de instructrice je met het rijden, maar jij zit erop!

Echt een vrijdag de 13e ik begon de dag met bezoek aan de tandarts en die avond zat ik weer op mijn "oude" paard. Alles ging goed behalve in de het tweede half uur want daar liep hij bij de draf weer een beetje te sjokken met zijn voorbeen. Terug de stal in dus..

Maandag weer op mijn "oude" paard. Mijn angst dat zijn kreupelheid terug kwam werd vrij snel ontkracht nadat, zoals ook bij mijn allereerste groeples, hij een ander paard een flinke trap gaf. Ruiter en paard waren gelukkig ongedeerd en alleen een beetje geschrokken.

Equus is niet alleen het grootste paard van de manege, maar ook nog eens de leider van de paarden. En tussen ons: eigenlijk is het wel handig, want alle paarden en ruiters hielden nu keurig afstand om herhaling te voorkomen.. (maar het hoort uiteraard niet!)

En gelukkig was het ook mooi weer, dus liepen we lekker in de buitenbak.
Let op> Paarden reageren vaak anders in de buitenlucht.

Het is mooi weer en om mijn beenspieren te trainen ging ik op de fiets naar de manege. Slechts 5,1 kilometer fietsen dus niet echt een lichamelijke uitputtingsslag.
Ach.. Ik had natuurlijk ook op het paard gezeten. Ik merk dat ik steeds meer ontspannen in het zadel zit, dat rijdt prettiger voor mij én ook het paard. Zo reageert het paard steeds beter op "hulpen" en zijn deze ook steeds subtieler....

Dus op naar mijn volgende doelstelling: Het Ruiterbewijs!. ..uhm verwacht niet binnen één maand dit te halen. Op de manege bieden ze dit aan (bij voldoende belangstelling), dus ben ik al her en der mensen aan het overhalen om ook mee te doen. Wie weet lees je hier meer over.

Mijn allereerste buitenrit!
In één woord: Geweldig. Ik heb het geluk dat mijn manege aan de rand van een groot bos ligt.
(Het Reichswald in Duitsland een bos van ongeveer 5100 ha. Voorzien van brandgangen, dit zijn stroken van 100 meter breed en enkele kilometers lang. Het bos is plus 60 kilometer lang tussen Kamp-lintfort (D) en Nijmegen meer info op www.kleve.de )

Paarden reageren dus anders in de buitenlucht, zo valt er meer te zien en reageren ze ook op bijna alles. Zoals wegvliegende vogels uit de berm, waardoor je zelf ook zeer alert moet zijn. En takken! %$^#!! Je hoofd is nu op een hoogte van 3-3,5 meter en een takje (of halve boom %$^#!!) kan aardig in de weg staan.

Ik reed met een groep ervaren (en geduldige) mensen en op een vertrouwd paard, wat het zeer bijzonder maakte. Eerlijk toegeven; bij alles wat nieuw was had ik even angst*, dat "even" duurde slechts 0.5 seconde, daarna puur plezier.
*al was het maar van het wegvallen van het zachte zand van de binnenbak en de kennismaking met hard asfalt.

Bij terugkomst was mijn glimlach dan ook van kilometers ver te zien..