Allereerst kwam ik nét voor negen uur binnen wandelen. Helaas is het zo dat je nu eenmaal moeilijk ongemerkt een paard pakken, even snel opzadelen en fluitend binnen lopen. Min puntje dus.

Maar goed! Equus Caballus had zich vrolijk uitgeleefd in de modder en zat dus helemaal onder. Terwijl ik samen met mijn instructrice het dier borstelde, maakte ik de onvergeeflijke fout om het te hebben over de "modder op de poten" en " modder op de kop" van het paard….
Een paard is namelijk een edel dier! Je valt gelijk door de mand als je deze fout maakt.. ..en omdat stommiteiten begaan nu eenmaal mijn aard is, maakte ik binnen vijf minuten dezelfde fout wederom in het bijzijn van mijn instructrice en zag ik mijn krediet samen met de modder langzaam verpulveren tot stof en stilletjes wegwaaien..

Tip: maak geen onvergeeflijke fouten!

Geleerd van de vorige keer kwam ik een half uur te vroeg.

Ik vroeg of ik Equus Caballus mocht opzadelen, daar kreeg ik een wat aarzelend antwoord op en werd doorverwezen naar de kantine. Eenmaal bij de kantine waren ze aan het twijfelen of het wel een goed idee was en belde men eerst de specialist. Je kunt stellen dat ik er per minuut geruster op was! Wat bleek: Equus Caballus was nogal vervelend geweest, maar na een controle (paarden kunnen ook lastig worden als ze pijn hebben.) Mocht ik er erop! In de tussentijd waren de mensen van het groepje al helemaal klaar en was ik als eerste toch de laatste....

Achteraf viel het wel mee, met uitzondering voor de ruiter die achter mij bevond, want Equus Caballus kon het niet laten om alsnog een schop uit te delen naar een ander paard. Gelukkig zonder gevolgen.

Hierna besloot ik wel dat 1x per week voldoende was.. ..uhm lichamelijk gezien dan, want een dag later haalde opa's met rolators waarvan de rem vast zat en de banden leeg mij nog in.. auw..

Vrijdagavond. Equus Caballus is lekker rustig en er is een andere instructrice. Het was een verassende ontmoeting. Verassend omdat deze dame meer wist over "mijn" paarden verleden. Ik kan geen naam onthouden en zij wist zelfs de naam van ons oude paard (zestien jaar geleden). En vrienden die daar rondliepen, maar ik wist niks over haar! Grappig hoe sommige ontmoetingen kunnen lopen.

...Uhm.. ...oja en dan was er ook nog een paard! tjongejonge

Nog steeds lekker eigenwijs maar wel rustiger.. ..meer slapende eigelijk.
En dat is enorm moeilijk! Vooral in draf want je moet én goed in het zadel zitten én met je benen het paard aandrijven. Dus om de 30 meter was ik een stijgbeugel kwijt, waarop het paard stopte en ik weer bijna in de manen van het paard hing. Dit ging een beetje de hele les door. Volgens mij gaat het nog lang duren eer ik werkelijk dit een beetje onder de knie heb... maar ik geef niet op!

En dan was er nog mijn eerste "paardrij litteken"
Uiteindelijk een beetje aan de bar blijven plakken en besloot de auto te laten staan en naar huis te lopen.
Terwijl ik naar huis liep (via een omweg want ik dacht dat er een nieuwe kroeg was in een straat, dit bleek een opening te zijn van een galerie, dus gratis champagne! ) bubbels!

Daarna zette ik vroeg in de ochtend mijn tocht door naar huis en terwijl ik daar zo liep staarde ik een beetje naar mijn rijlaarzen, omdat dit een beetje raar liep....

*BAF* Vol tegen een lantaarnpaal aan die ik niet zag. Gevolgen: diepe snee boven mijn linker wenkbrauw. Mijn eerste officiële paardrij litteken.