Voor alle ruiters was er door de manege een twee uur durende bosrit georganiseerd voor twee groepen; volwassenen en kinderen. Kinderen zien een groot eng en donker bos toch meer als een uitdaging, want er hadden zich maar twee volwassenen aangemeld (waaronder ik) en een buslading vol met kinderen.
Omdat ik en de tweede volwassenen (een aardige dame die hard op weg is om arts te worden) geen bezwaar hadden gingen we samen met de kinderen op pad. Het was een machtig mooi spektakel om al die paarden en pony's bij elkaar te zien. Het weer was ook enorm goed, héél klein buitje aan het begin, wat gunstig is want dan zijn er ook weinig wandelaars. Daarna alleen maar zon.

Achteraf gezien hadden ze beter twee groepen kunnen maken in ervaren ruiters en onervaren ruiters. Paarden willen zich wel eens anders gedragen in de buitenlucht en dan blijkt dat ene slome paard toch een racepaard te zijn en dat die ene pony die zo stoer is in de bak, minder stoer te zijn bij grote paarden. Als je daar geen ervaring mee hebt dan kan het wel eens schrikken zijn. Daarnaast kun je met een grote groep kinderen geen rengalop doen, tenzij ze heel veel ervaring hebben. Paarden zijn nu eenmaal kudde dieren, wat het af en toe lastig maakt.

Dus "glipte" de aardige dame die hard op weg is om arts te worden en ik er na een half uurtje mooi tussenuit en gingen we samen verder. Het was een hele mooie bosri, deze rit had wel uren mogen duren.

Kortom: voor herhaling vatbaar! is er een dokter in de zaal?

Maanden waren er aan vooraf gegaan, agenda's vergeleken en veel geschuif. En nu was het eindelijk zover!
Een collega had mijn site gezien en ondanks dat wilde toch wel eens meerijden. Zelf had Maia al jaren ervaring, maar het was wel weer wat jaren geleden dat ze in het zadel zat.
Dus wij na het werk (wat iets uitliep ivm drukte) uit eten (wat iets uitliep ivm gezelligheid) om daarna om vijf over acht te verschijnen op de manege.
De les start namelijk om acht, maar met het poetsen en opzadelen moet je er eigenlijk twintig minuten tot een half uur eerder aanwezig zijn. Snel omkleden in de zadelkamer en richting stallen.
Gelukkig voor mij was mijn paard al eerder meegelopen en was mijn voorganger bereidt om, nadat hij het paard had afgezadeld, weer op te zadelen. Ondertussen kon ik Maia helpen met poetsen en opzadelen. Gelukkig was de oud-eigenaar van de manege zo vriendelijk was om haar verder te helpen en ik weer naar mijn paard kon. Deze service is volgens mij eenmalig. Ik baalde stevig, want ik ben van mening dat je zaken niet snel kunt afraffelen, als je met dieren in de weer bent.
Gelukkig kennen de mensen van de "maandag groep" mij al langer dan vandaag. Al met al was het toch nog een geslaagde les en na afloop hebben we nog wat gedronken. Het was het een gezellige en vermoeiende dag.

Eindelijk een dag vrij genomen lig ik plat met rugpijn.........

Na al dat paardrijden waarbij vooral de bosritten stevig aantikken (hardere bodem vergeleken met de rijbak) is mijn rug toch wat pijnlijk geworden. Niettemin zag ik toch de kans om toch o zo enorm handig, want nu ligt het overal door het huis en auto;
Mijn eerste eigen poetskist te kopen! (zie ook 3 september)
Uiteraard wel meteen de grootste die ze hadden én vuurrood, want de meeste poetskisten zijn toch in kleuren.. uhm.. laat ik het zo stellen; als je aan een man vraagt; noem eens een paar kleuren op, dan houdt het meestal na een paar kleuren zoals groen, blauw en rood wel op.

De rugpijn bleef en dus besloot ik het wat rustiger aan te doen. Slechts één keer heb ik eerder een les moeten afzeggen op maandag. Dit is de eerste les op vrijdag die ik heb moeten afzeggen.
Maandag zal ik wel weer rijden, wel iets voorzichtiger.

Hooguit een half uur gereden en misschien een half uur te veel. Lichtelijk gefrustreerd en enigszins ontdaan zadel ik af, poets het paard nog wat (hoeven uitkrabben is al te zwaar) en vertrek balend naar huis.

De volgende vrijdag ben ik niet gaan rijden. *baal*

Gelukkig constateerde mijn huisarts dat vooral de spieren in de onderrug overbelast waren (niks mis met mijn rugwervels waar ik zo bang voor was) Dankzij de diagnose viel er ook een stukje stress weg (en dus ook spanning op mijn rugspieren.) wel werd ik doorverwezen naar een fysiotherapeut.

Nou.. bijna een jaar dus, want ik heb de laatste weken nauwelijks gereden. Wel heb ik mijn één jarig bestaan van mijn weblog kunnen vieren en dus trakteerde ik op… ..paardensnoepjes

.
Mijn "oude" instructrice was er ook, helaas kon ze mij dus niet in het zadel zien. Volgend jaar keer beter.

Voor de statistieken: in oktober is mijn site bijna 1.000 keer bezocht en zit ik ruim boven de 18.000 hits. Voorheen ontving ik elke maand, nu vrijwel elke week leuke en interessante e-mail van lezers.
Geen slechte score gezien de eerste maand in 2004 (bijna 70 keer bezocht, waarvan 60 keer door mij om te controleren op fouten.)
Vanaf februari 2005 loopt het pas echt goed, dan hebben alle belangrijke zoekmachines mijn site ook gevonden. Het aantal bezoekers neemt dan ook per maand met ruim 100 bezoekers toe. Wat het voor mij ook steeds leuker (en uitdagender) maakt om het bij te houden. Immers wil ik wel dat bezoekers het ook leuk vinden om te lezen en regelmatig terugkomen.
Zelf beleef ik er veel plezier aan, want eerlijk toegeven is het leuk om te schrijven wetende dat honderden bezoekers regelmatig komen kijken.

Wel viel mij op dat het Nederlands zorgbeleid uitermate beroerd is! In plaats van drie maanden rust op kosten van de baas of een massage van een Zweedse schone werd ik geconfronteerd met allerlei saaie en vermoeiende oefeningen die ik moest doen. Schande!
(ook had ik de oude hoepel weer te voorschijn gehaald om zonder al te veel belasting op de spieren de boel weer los te maken . hoepel op)

En ik kon het toch niet laten, wederom ging ik in het zadel.
Slechts een klein half uurtje maar in tegenstelling van 10 oktober stopte ik wel op tijd. De pijn bleef op een constant niveau en de volgende ochtend had ik ook geen extra pijn.

Een van de dingen was tijdens de stap mijn voeten uit de beugels te halen en de tenen richting de grond te wijzen. Grappig effect is dat daarna je beugels altijd te lang lijken te zijn. Overigens ben ik de gaatjes van de beugelriemen gaan tellen op een of andere manier heb ik ze altijd te kort (of te lang en dan weer te kort, te lang, te kort, te lang, te kort, te lang, te kort, etc, etc..).

Op deze zondag was er dus een wedstrijd en ik kon niet meedoen vanwege de rugklachten. (een briljant excuus dat uit de hemel kwam vallen)
Gelukkig vroeg men of ik wilde meehelpen met schrijven voor de jury. Klinkt saai, maar tegendeel is waar, omdat dit een uitgelezen kans was om eens achter de schermen te kijken.
De jury geeft per onderdeel een cijfer, soms voorzien van commentaar, en ik moest dat per deelnemer bijhouden. De man die jureerde kon ik talloze vragen stellen en hij legde ook aan mij uit waarom hij een bepaald cijfer gaf en waar hij op lette.

Tip: Als je boven op een paard zit zie je weinig van je eigen rijeigenschappen. Neem daarom jezelf eens op video. Vaak ben je geeneens bewust dat je bijvoorbeeld onrustig bent in je benen, of dat je niet recht zit etc etc.

Werkelijk waar een unieke ervaring die ik niet had willen missen. Al hoop ik wel dat iedereen door mijn dyslectisch doordrenkte teksten kan lezen. Overigens heb ik geen problemen met getallen, dus de prijzen zijn eerlijk gevallen. Hoop geleerd in één dag.
Wat de dag compleet maakte was dat alle deelnemers zonder enige uitzondering enorm hun best deden wat het plezier maakte om ernaar te kijken.
Het enige wat jammer was is het beperkte aantal volwassen wat meedeed, toch een beetje angstig om te verliezen?

In verband met ingaan van de wintertijd waarschijnlijk voldoende rust genomen en weer een vol uur gereden. De rugpijn is nog lang niet over, maar zo ook mijn eigenwijs gedrag.

De rest van de week doe ik wel rustig aan, want zondag wil ik nog een mooie herfstrit maken door het bos.